Opis

Leonberger przynależy do grupy psów II FCI - pinczery, molosy i szwajcarskie psy pasterskie oraz sekcji 2.2 - molosy typu górskiego. Są to psy duże, samce osiągają wzrost od 72 do 80 cm, zaś suki w granicach 65-75cm. Charakterystyczną cechą rasy, jest ogromna łagodność, z wyglądu jednak sprawiają wrażenie silnych i postawnych. Ich grzbiet jest prosty i szeroki, a klatka piersiowa głęboka. Głowa podłużna z dobrze zaznaczonym stopem. Uszy osadzone wysoko.

Leonberger posiada czarny lekko wypukły nos i jasno brązowe lub ciemniejsze oczy w kształcie migdałów. Przeważająca część umaszczenia psa, składa się z pomieszania głównie odcieni żółci i brązu, zaś na pysku i krańcach uszu dominuje czerń. Włos u tej rasy jest dość twardy, długi i gęsty, zwłaszcza na szyi i klatce piersiowej.

Historia

Odmiana ta powstała w Niemczech, dokładnie w miejscowości Leonberger, od której pochodzi nazwa rasy. Jej twórcą, był radny miasta Heinrich Essing, który postanowił stworzyć psa na podobieństwo tego, który widnieje na herbie miasteczka. W tym celu w latach 30 XIX wieku, skrzyżował nowofundlanda z bernardynem, a następnie z owczarkiem pirenejskim i landseerem. W wyniku mieszanki powstał leonberger. Rasa ta dość szybko stała się popularna, nie tylko w Niemczech, ale i na całym świecie. Mimo krytycznych opinii na temat leonbergera, uznano go oficjalnie za rasę pod koniec XIX w. Rodowód psa i klub powstały w roku 1922.

Żywienie

Leonbergera karmić możemy, sami przyrządzając mu posiłki lub też wybierając gotowe produkty. Jeśli brak nam doświadczenia w układaniu diet, lepiej skorzystać z dostępnych na rynku karm, pamiętając jednocześnie o doborze odpowiedniego, wysoko gatunkowego pokarmu, przeznaczonego dla psów olbrzymich. W skład kupowanego pożywienia nie powinny wchodzić koprodukty, konserwanty i nadmierne ilości barwników. Idealne natomiast, będą spore ilości kurcząt, wołowiny i jagnięciny.
W przypadku, gdy wolimy sami ustalać posiłki, możemy skorzystać z doświadczeń znanych hodowców. Według niektórych idealna dla leonbergera jest dieta BARF dr Billinghursta, polega ona na podawaniu zwierzętom kości z kawałkami mięsa, rozdrobnionych jarzyn, surowego mięsa kurczaka, całych surowych marchwi oraz płatków jęczmiennych z jajkiem. Wszystkie te składniki należy odpowiednio komponować. Inna szkoła żywienia stosowana jest przez amerykańską hodowlę Kalahari, zgodnie z tą dietą, pies powinien dostawać jedzenie w ilości 2-3% swojej wagi, szczeniętom zaś należy dzieli tą porcje na trzy posiłki dziennie. Do tego raz na tydzień u psów dorosłych, a u szczeniąt raz na pół dnia, warto stosować post. Należy też, unikać wszelkich sztucznych i chemicznych składników. Niezależnie od diety, powinno się pamiętać o nieprzekarmianiu leonbergerów, zwłaszcza szczeniąt, gdyż mają skłonności do nadwagi.

Zdrowie

Jak każde zwierzę leonberger może zachorować. Najczęstsze przypadłości tych psów to: dysplazja, polineuropatia, kardiomiopatia oraz choroba Addisona. Dysplazja dotykająca stawy biodrowe i łokciowe jest u psów dziedziczna, chorobę nasila zbyt gwałtowny wzrost, nadwaga i wysiłek. Polineuropatia to zwyrodnieniowa choroba nieuleczalna. Jej objawy możemy zaobserwować u psa już we wczesnym wieku, w postaci chwiejnego ruchu i niestabilności tylnych kończyn. Z czasem niestety dochodzi do całkowitego ich niedowładu.
Kolejną dolegliwością tych psów może stać się kardiomopatia rozstrzeniowa, czyli uraz mięśnia sercowego. Przypadłość występuje u młodych psów w wieku od 1 do 4 lat i jest chorobą dziedziczną. Rozpoznamy ją przede wszystkim po bladości błon śluzowych, trudnościach w oddychaniu oraz niechęć do aktywności fizycznej. Inną jeszcze chorobą zagrażającą leonbergerom jest choroba Addisona, czyli niedoczynność kory nadnerczy. Dotyka ona głównie suk w młodym i średnim wieku. Jest to niestety choroba postępująca i bardzo groźna. Jej objawy to wymioty, biegunka, apatia i spadek wagi.